ซูเราะฮฺ        อายะหฺ   
         เลือกซูเราะฮฺ และ/หรืออายะหฺ ที่ต้องการ
คำ,วลี,ข้อความ   
         กรุณาป้อน คำ, วลี หรือบางส่วนของข้อความ ที่ต้องการค้นหา


21. ซูเราะฮฺ อัลอัมบิยาอฺ (Al-Anbiyaa)

41. และโดยแน่นอน บรรดาร่อซูลก่อนหน้าเจ้าได้ถูกเย้ยหยันมาแล้ว แล้วการลงโทษได้ประสบแก่บรรดาผู้ที่เย้ยหยันต่อบรรดาร่อซูล ในสิ่งที่พวกเขาได้เย้ยหยัน(*1*)

(1)  อะบูหัยยานกล่าวว่า อายะฮ์นี้เป็นการปลอบโยนท่านร่อซูลลุลลอฮ์ ศ็อลลัลอลฮุอะลัยฮิวะซัลลัม

42. จงกล่าวเถิดมุฮัมมัด “ใครเล่าจะคุ้มกันรักษาพวกท่าน ในเวลากลางคืนและกลางวัน จากพระผู้ทรงกรุณาปรานี”(*1*) แต่ทว่าพวกเขาเป็นผู้ผินหลังให้การรำลึกถึงพระเจ้าของพวกเขา

(1)  คือใครเล่าจะเป็นผู้คุ้มกันรักษาพวกท่านจากการลงโทษของพระเจ้า ทั้งในยามกลางคืนและกลางวัน

43. หรือว่าพวกเขามีพระเจ้าหลายองค์ นอกไปจากเรา คอบป้องกันพวกเขา(*1*) ทั้ง ๆ ที่พระเจ้าเหล่านั้นไม่สามารถที่จะช่วยเหลือตัวเอง และไม่สามารถป้องกันตัวเองให้พ้นจากการลงโทษของเราได้(*2*)

(1)  ให้พ้นจากการลงโทษของเรา
(2)  ในกรณีเช่นนี้แล้วพวกเขาจะช่วยเหลือคนอื่นได้อย่างไร

44. แต่ทว่า เราได้ให้ความสุขสำรายแก่พวกเขาและบรรพบุรุษของพวกเขา จนกระทั่งพวกเขามีอายุยั่งยืน พวกเขาไม่เห็นดอกหรือว่า แท้จริงเราได้มายังแผ่นดินเพื่อทำให้มันคับแคบลงจากขอบเขตของมัน(*1*) แล้วพวกเขาจะเป็นผู้ชนะอีกหรือ?(*2*)

(1)  ด้วยการให้บรรดามุสลิมีนพิชิตและเข้าไปครอบครองพื้นที่ และขยายขอบเขต และทำให้พื้นที่ของพวกกุฟฟารแคบลง
(2)  คือใครจะเป็นผู้ชนะกันแน่ มุสลิมีนหรือกุฟฟาร

45. จงกล่าวเถิดมุฮัมมัด “แท้จริงฉันเพียงตักเตือนพวกท่านด้วยวะฮีเท่านั้น” (*1*) แต่คนหูหนวกไม่ได้ยินเสียงเรียกร้อง เมื่อพวกเขาถูกตักเตือน(*2*)

(1)  คือเป็นวะฮ์ย์มาจากพระเจ้า ฉันมิได้คิดขึ้นเอง
(2)  เพราะความงี่เง่าและการดื้อดันของพวกเขา จึงเปรียบเสมือนคนหูหนวก

46. และหากการลงโทษเพียงเล็กน้อยจากพระเจ้าของเจ้าประสบกับพวกเขา แน่นอนพวกเขาก็จะกล่าวว่า “โอ้ความหายนะแก่เรา แท้จริงเราเป็นผู้อธรรม”(*1*)

(1)  คือยอมสารภาพในการทำผิดของพวกเขา

47. และเราตั้งตราชูที่เที่ยงธรรมสำหรับวันกิยามะฮ์(*1*) ดังนั้นจะไม่มีชีวิตใดถูกอธรรมแต่อย่างใดเลย(*2*) และแม้ว่ามันเป็นเพียงน้ำหนักเท่าเมล็ดพืชเล็ก เราก็จะนำมันมาแสดง และเป็นการพอเพียงแล้วสำหรับเราที่เป็นผู้ชำระสอบสวน

(1)  เพื่อตรวจสอบการงานของแต่ละคน
(2)  คือกรรมดีจะไม่ถูกลด กรรมชั่วจะไม่ถูกเพิ่ม

48. และแท้จริง เราได้ให้แก่มูซาและฮารูน (ซึ่งคัมภีร์เตารอฮ์) ที่แยกระหว่างความจริงกับความเท็จและเป็นแสงสว่างแห่งดวงประทีปและข้อตักเตือนสำหรับบรรดาผู้ยำเกรง

49. บรรดาผู้เกรงกลัวพระเจ้าของพวกเขาโดยที่พวกเขาไม่เห็น(*1*) และพวกเขายังหวั่นกลัวต่อวันอวสานด้วย

(1)  เพราะพวกเขารู้ด้วยการพิจารณา และด้วยพิสูจน์หลักฐานว่า พวกเขามีพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ทรงเดชานุภาพ ทรงตอบแทนผลงานต่าง ๆ พวกเขาจึงยำเกรงพระองค์โดยดี พวกเขาไม่เห็นพระองค์

50. และนี่คืออัลกุรอาน เป็นการตักเตือนที่จำเริญซึ่งเราได้ให้มันลงมา(*1*) แล้วพวกเจ้ายังจะปฏิเสธมันอีกหรือ

(1)  แก่ผู้ที่รำลึก และเป็นบทเรียนแก่ผู้ที่พินิจพิจารณามมีความดีมากมายมหาศาล เราได้ประทานมันลงมาด้วยภาษาของพวกท่าน

51. และโดยแน่นอน เราได้ให้ความเฉลียวฉลาดแก่อิบรอฮีม(*1*) แต่ครั้งก่อน(*2*) โดยที่เรารู้จักเขาดี

(1)  หมายถึงฮิดายะฮ์ และความดี
(2)  คือตั้งแต่สมัยเขาเป็นเด็ก ๆ

52. ขณะที่เขากล่าวแก่บิดาของเขาและกลุ่มชนของเขาว่า “รูปปั้นอะไรกันนี่ที่พวกท่านเฝ้าบูชากัน(*1*)”

(1)  ข้อความดังกล่าวนี้แสดงถึงความเฉลียวฉลาดที่อิบรอฮีมได้รับตั้งแต่เขาเป็นเด็กอยู่

53. พวกเขากล่าวว่า “เราได้พบเห็นบรรพบุรุษของเรา เป็นผู้สักการะบูชามันก่อน”

54. เขากล่าวว่า “โดยแน่นอน พวกท่านและบรรพบุรุษของพวกท่าน อยู่ในการหลงผิดอย่างชัดแจ้ง”

55. พวกเขากล่าวว่า “ท่านได้นำความจริงมาเสนอแก่เรา หรือท่านเป็นแต่เพียงคนหนึ่งในพวกล้อเล่น”(*1*)

(1)  คือท่านพูดจริงหรือพูดเล่น

56. เขากล่าวว่า “แต่ที่แท้จริงพระเจ้าของพวกท่าน(*1*) คือพระเจ้าแห่งชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ทรงเนรมิตมัน(*2*) และฉันเป็นผู้หนึ่งในหมู่ผู้เป็นพยานต่อการณ์นี้

(1)  ที่สมควรแก่การเคารพอิบาดะฮ์
(2)  มิใช่รูปปั้นหรือเจว็ดเหล่านี้

57. “และขอสาบานด้วยพระนามของอัลลอฮ์ แท้จริง ฉันจะวางแผนต่อต้านรูปปั้นทั้งหลายของพวกท่าน หลังจากที่พวกท่านผินหลังกลับออกไป”(*1*)

(1)  นักตัฟซีรอธิบายว่า ทุก ๆ ปีพวกเขามีงานฉลอง มีประชาชนไปร่วมงานกันอย่างคับคั่ง อะซัรบิดาของอิบรอฮีมกล่าวกับเขาว่า หากเจ้าออกไปร่วมงานกับเรา เจ้าจะพอใจในศาสนาของเรา ดังนั้นอิบรอฮีมได้ออกเดินทางไปกับพวกเขา ขณะที่เดินทางอยู่นั้นเขาแกล้งทำล้มลง และบอกว่าเจ็บเท้า พวกเขาจึงปล่อยเขาไว้ แล้วเดินทางต่อไป อิบรอฮีมได้ตะโกนขึ้นว่า “ฉันจะวางแผนต่อต้านรูปปั้นทั้งหลายของพวกท่าน”

58. ดังนั้น เขาได้ทำให้มันแหลกลาญ เหลือไว้เพียงรูปปั้นตัวใหญ่สำหรับพวกเขา(*1*) หวังว่าพวกเขาจะได้กลับไปสอบถามมัน

(1)  คือเขาได้ทุบรูปปั้นตัวเล็กจนแหลกลาญ เหลือไว้แต่รูปปั้นตัวใหญ่ มุญาฮิดกล่าวว่าเขาเหลือรูปปั้นตัวใหญ่ไว้ แล้วเอาขวานแขวนไว้ที่คอ เพื่อจะให้เป็นหลักบานยืนยันแก่พวกเขา

59. พวกเขากล่าวว่า “ใครกระทำเช่นนี้กับพระเจ้าของเรา แท้จริง เขาผู้นั้นอยู่ในหมู่อธรรมอย่างแน่นอน”(*1*)

(1)  คือบาปหนัก โดยที่เขาอาจหาญกระทำต่อพระเจ้าผู้สมควรแก่การยกย่องเทิดทูน

60. พวกเขากล่าวว่า “เราได้ยินเด็กหนุ่มคนหนึ่งกล่าวตำหนิรูปปั้นเหล่านี้ เขามีชื่อว่าอิบรอฮีม”(*1*)

(1)  หวังว่าเขาคงเป็นผู้ทำลายรูปปั้นเหล่านี้

[ 1] [ 2] [3] [ 4] [ 5] [ 6] [ Next]


Designed & Developed By Thai Islamic Global Net Team
Copyright (C) 2008 Alquran-Thai.Com All Rights Reserved